28 şubattan sonraydı, biz emniyet binasında onarım işi yapıyorduk, o zaman bir şaiya vardı, muhbirlik yapanların dedikodusu olurdu.
Bende emniyet binasında çalışıyordum, istihbarat müdürünün kapısını çaldım içeri girdim bizim rahmetli Metin Çimen içerde.
Abi hayırdır dedim.
Ali sen nedisen burda dedi kalktı kaçtı.
Benim aklıma gelen ilk izlenim Metin abi muhbir.
Tam 19 yıl Metin abiden kaçtım aynı arkadaş grubunda olmamıza rağmen o hep yanıma geliyordu ben ondan kaçıyordum.
Aday oldu arkadaşlar oy verelim dediler, ben vermem dedim hiç kimseye de bu konuyu anlatmadım.
2016 yılıydı Barbaros camiinde cuma namazını kıldım, ertesi günde yurtdışına çıkacağım, akrabam olan Fehmi Özdemir yandaki okulun müdür yardımcısıydı.
Ağabeyim, madem yârın gidiyorsun gel çay içekte öyle git dedi.
Tam ağabeyimin odasına girdim çay söyleyecek ağabeyim.
Metin abi elinde iki bardak çay ile içeri girdi.
Kapıyı kitledi gardaş hiçbir yere gidemezsin dedi.
Ben metin abinin o okulun müdürü olduğunu bilmiyordum.
Ağabey buyur dedim,.
Metin abi: Gardaş sen hatırlamazsın dedi, ben sana hayatımı borçluyum dedi.
Estağfirullah abi ne hayatı dedim.
Gardaş dedi beni 28 şubatta içeri aldılar bana öyle şeyler söyledi öyle şeyler yaptılar ki, ben nerdeyim kimim unuttum.
O ara sen içeri girdin dedin ki.
Abi burda ne yapıyorsun?
Aklım başıma geldi.
Ali’nin geldiği kapı güvenilirdir dedim çıktım kaçtım kurtuldum.
Sen bunu hatırlamazsın dedi.
Ben hiç unutmamıştım hep kaçmıştım.
Helalleştik Metin ağabeyle, ben yurt dışına çıktım, bir kaç ay sonra metin ağabey hakka yürüdü.
Allah bana merhamet etti de helalleştik, yoksa ağabeyin zannı ile huzura çıkacaktım.
Ben şehadet ederim ki Metin Çimen ehli iman, ehli islam, ehli zikir bir adamdı.
Görünenenle karar verilmemesi gerektiğine dair iyi bir örnek diye paylaşıyorum.
Şehir hikayelerinde topluyorum.
Allah rahmet eylesin.
