Gün geçmiyor ki yeni bir haberle, yeni bir yüzle uyanmayalım.
Bakıyorum; falanca dernek, filanca platform…
Peki nerede bu şehrin dengesi olan eşraf?
Neredeler?
Şehrin yarım asırdan fazla kahrını çeken isimler sessizliğe itilmiş durumda. Kenarda kaldılar, görünmez oldular.
Ergun Sanalan,
Enis Başakın,
Ali Boynukalın,
Hüseyin Yergün,
Ömer Dinç,
Mustafa Bayraktar,
Hamza Özyıldırım,
Cahit Atamer,
Ekrem Ege
ve daha niceleri…
Bu isimler neden unutuluyor?
Bugün ön plana çıkarılmaya çalışılan isimler daha “vitaminken”, bu insanlar şehrin her türlü derdiyle mücadele ediyordu. Kimseye ihtiyaçlarını anlatmadan, alkış beklemeden, fotoğraf vermeden…
Yeni yeni “akil adamlar” türeteceğinize, mevcut olanlara bir iltifat edin. Ayağa kalksınlar, konuşsunlar, şehrin yeniden kendine gelmesine katkı sunsunlar.
Eşraf olmak kolay değildir.
Eşraf olmak; zamandan, paradan, işten, hatta kendinden fedakârlık etmektir.
Eşraf olmak adil olmaktır, soylu olmaktır, rüştünü ispat etmektir.
Öyle yalnızca eğitimle, siyasetle ya da ticaretle eşraf olunmaz.
Şehrimiz eşraf noktasında bu kadar zenginken, bu zenginlikten neden faydalanılmadığını anlamak mümkün değil.
Sanırım bunun asli sebeplerinden biri şu:
Eşraf isimler ön planda olursa, ünsiyetle öne çıkanlar kaybolur korkusuyla şehrin düsturu bozuluyor.
Oysa bilinmiyor ki; eşraf olanlar milletin gönlünde çoktan yer bulmuştur.
Can bulmuştur.
Millet onları gönlüne yazmıştır.
Siz unutsanız ne olur?
Sağ olsunlar, şehir eşrafı bizi kendilerinden hiçbir zaman mahrum etmedi. Hep özel bir münasebetimiz oldu. O münasebet sayesinde şehrin çekirdeğinden yeşerdik, can bulduk.
Hepimizin etrafında mutlaka bir eşraf vardır.
Sebep olalım, etrafımızdaki eşrafın bir hâlini, bir hatırını soralım.
Biz, bizi hatırlatalım ki;
Gelecek nesiller de bizi hatırlasın.
