En son doğu illerinin birinde ilçe belediye başkanı dostumuz ile sohbet ederken dinlemiştim;
– Ali bey benim ilçemde 7500 kişi uyuşturucu kullanıyor, demişti.
– Başkanım ilçe nüfusunuz ne kadar? diye sordum.
– 30.000 demişti.
Yani toplam ilçe nüfusunun %25 uyuşturucu kullanıyormuş.
Bu gün denk geldi baba oğul bu illet yüzünden canından olmuş, Erzincanlılarmış.
O kadar kolay olmuş ki tedarik, çoluk çocuk, genç yaşlı herkes çok rahat ulaşabiliyor.
Hayallerindeki hayatı bulamayınca uyuşturucu ile uyuşup hayale dalıyorlar.
– Peki biz ne yapıyoruz?
Sanki durum kimsenin umurunda değil, millet bu soruna kör gibi davranıyor.
Ne zamanki ateş bacayı sarıyor evin içine giriyor illet o zaman başlıyor farkındalık.
Benim yakınlarımda da olmuştu böyle bir durum, anne ve babanın duyarlılığı ve sorunla yüzleşmesi sayesinde kurtulmuştu yavrumuz.
Çocuk kolay yetişmiyor, bir ömrü planlamak için başka bir ömrü harcıyoruz.
Ne kadar başarılıyız planlamada ona babasının sırrı olan evladın kalitesi karar verecek.
Çocuklarımızın her hareketine ve sorunlarına duyarlı olalım, arkadaşları kim, nerde oturup kalkıyor, sosyal hayatı nasıl, mutlaka ama mutlaka yakından izleyelim.
Duyarsızlığın bedeli ağır oluyor.
Bizim zamanımızda mobese mahalle sakinleriydi, mahallenin surları komşulardan oluşur ve aşılmazdı.
Şimdi internet denen duruma göre lanet hayatımıza girdi gireli ne mahalle kaldı ne sur, her yer dümdüz saldırı her yerden geliyor.
Geç olmadan bizler aile olarak, kentler olarak tedbiri biz, yasal olarak devlet almalı yoksa bedeli çok ağır olur.
Geleceğimiz yok olur.
